Ruiny zamku w Miliczu

W miejscu dzisiejszych ruin już w 1136 roku stał gród — strażnica nad Baryczą, przez długi czas w rękach biskupów wrocławskich. W 1282 roku w Miliczu zawarto tzw. ugodę milicką: w obecności legata papieskiego książę pomorski Mściwój II oddał Krzyżakom ziemię gniewską.

Murowany zamek, którego ruiny oglądamy, powstał według jednych badaczy jeszcze z inicjatywy biskupów pod koniec XIII wieku, według innych — za księcia Konrada I oleśnickiego, który kupił Milicz w 1358 roku. Była to budowla na planie nieregularnego wieloboku, otoczona murem i fosą, z trzykondygnacyjną wieżą mieszkalną. W 1338 roku gród zajęły wojska czeskiego króla Jana Luksemburskiego; w 1342 roku wrócił do biskupów.

Po wygaśnięciu oleśnickich Piastów Milicz przeszedł w 1494 roku w ręce Kurzbachów, a od 1590 roku należał do Maltzanów. W 1536 roku zamek strawił pożar; odbudowano go, dodając nową część z wielką salą. W XVIII wieku w zamkowych budynkach działała przędzalnia bawełny. Kolejny pożar w 1797 roku zbiegł się z budową nowego pałacu Maltzanów w sąsiedztwie, a w połowie XIX wieku zamek opuszczono.

Dziś ruiny stoją w parku przy pałacu (obecnie Technikum Leśne). Zachowały się fragmenty ceglanych murów XIV-wiecznej wieży mieszkalnej, pozostałości późniejszych budynków i ślady fosy. Zabytek wpisany do rejestru w 1961 roku. Nie wchodź na mury — ruina jest nieremontowana.